Επίκριση, η τέχνη της αρνητικής παραδοχής

Όσο μεγαλύτερη είναι η ουσία της πραγματικότητας και η δημιουργική δύναμη του ανθρώπου τόσο περισσότερο αναπηδάει από μέσα προς τα έξω η φυσιογνωμία του. όταν είναι μικρή η δημιουργική δύναμη η προσωπικότητα διαπλάθεται από έξω προς τα μέσα και διαμορφώνεται κάτω από την επίδραση της παράδοσης του ειδώλου του παρελθόντος της κοινωνίας και της κοινής γνώμης

(Friedrich Nietzsche)

Ως παιδιά ίσως μάθαμε να νοιώθουμε φοβισμένοι, νευρικοί, και ένοχοι, όταν κάναμε σφάλματα. Το οικογενειακό περιβάλλον άθελα του (αναπαραγωγή γενεαλογικών συμπεριφορών) μέσω της μιμητικής συμπεριφοράς δημιούργησε ένα σύστημα αντιλήψεων περί σωστού-λάθους, όπου εδραιώθηκε στην συναισθηματική μας μνήμη, και συνεχίζει ως ενήλικες να συμπεριφερόμαστε αυτόματα μιμητικά με ενοχικές αντιδράσεις, εμποδίζοντας να διεκδικούμε ανοιχτά αυτά που θέλουμε.

Η αλλαγή των παιδικών πεποιθήσεων μας συμβαίνει όταν απευαισθητοποιηθούμε συναισθηματικά, και με παρατήρηση μπορούμε να αναγνωρίσουμε ότι ένα λάθος δεν αποφασίζει για την αξία μας, αντίθετα μας προσφέρει εμπειρία για τις επόμενες συμπεριφορές μας. Η κατάσταση της ενοχής μας προκαλεί να γενικεύουμε αδικαιολόγητα παίρνοντας προσωπικά την κριτική των άλλων. Γινόμαστε δεκτικοί στην χειραγώγηση καταναλώνοντας ενέργεια να καταπνίξουμε τα θέλω μας αντί να τα κάνουμε πράξη.

Αν παρατηρήσουμε καλύτερα η ενοχή ακολουθεί την ντροπή και είναι μια υγιής διαδικασία, θα λέγαμε ότι η ενοχή είναι η έκφραση της ντροπής που δεν μπορεί να μιληθεί.

Η δεξιότητα να αποδεχθούμε τα λάθη μας χωρίς να απολογούμαστε κατανοώντας τις αρνητικές πλευρές της συμπεριφοράς μας και των άλλων, είναι ένα πρώτο βήμα να μάθουμε με μεγαλύτερη άνεση την αντιμετώπιση της άμυνας και των αγχογόνων συναισθημάτων που λειτουργούν μέσα από την ενοχή -ντροπή της παιδικής ηλικίας. Μια παιδική πεποίθηση ότι οι άλλοι ως σημαντικοί νομιμοποιούνται να μας κρίνουν, ενώ είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο μόνος αρμόδιος να μας κρίνει είναι μόνο ο εαυτός μας, είναι η κινητήριος δύναμή να σπάσουμε τους δεσμούς του παρελθόντος.

Η αντιμετώπιση της κριτικής (Ντροπής), είναι μια διαδικασία αποδοχής των λαθών μας χωρίς να απολογούμαστε (Ενοχή), εξουδετερώνει την συνήθεια να επιτρέπουμε στους άλλους να μας χειραγωγούν και να νοιώθουμε υπόλογοι για τις πράξεις και τις ιδέες μας.

Ταυτόχρονα περιορίζει την δική μας επικριτική διάθεση και επιθετικότητα.

Μπορεί να ακούγεται παράδοξο άλλα όσοι δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την κριτική μέσα από την θέση της κατανόησης δεν μπορούν να δεχθούν και μια φιλοφρόνηση.

Έχουμε όλες τις προδιαγραφές για να αντιμετωπίσουμε ικανοποιητικά τις συγκρούσεις, αρκεί να ενεργοποιήσουμε την λεκτική μας ικανότητα, και την σχέση αποδοχής με τον εαυτό μας.

Κυριακή Μερτζάνη

Σχεσιακή Ψυχοθεραπεύτρια MSc

Ατομική – Ομαδική Σχεσιακή Θεραπεία

Εφήβων – Ενηλίκων – Ζεύγους

Ερευνήτρια για την αναπαραγωγή των διαγενεολογικών ψυχικών τραυμάτων.

Συντονίστρια ομάδων Εφήβων – Ενηλίκων

Με μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στην Σχεσιακή Ατομική Ψυχοθεραπεία

στο Institute for Relational & Group Psychotherapy ΙΣΟΨ

Ειδικευόμενη ως ομαδική θεραπεύτρια στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα ειδίκευσης στην Ομαδική Σχεσιακή Ψυχοθεραπεία κατά το μοντέλο του Irvin Yalom στο Institute for Relational & Group Psychotherapy ΙΣΟΨ

Ειδικευόμενη στο Διατμηματικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα Εισαγωγής στην Θεωρία & Πράξη της Σχεσιακής Ψυχανάλυσης και Ψυχοθεραπείας του Institute for Relational & Group Psychotherapy ΙΣΟΨ στο ΨΝΑ Δρομοκαΐτειο.

Μέλος της American Psychological Association APA

Μέλος της International Association for Relational Psychoanalysis and Psychotherapy​ IARPP New York

Μέλος του American Group Psychotherapy Association AGPA

Τηλέφωνο επικοινωνίας:2107703823 -6909434978

mail επικοινωνίας: kikimertzani@gmail.com

https://www.healthofsoul.gr/